Het is stil op het kerkhof. Ik hoor enkel mijn eigen laarzen door de tien centimer diepe sneeuw knisperen. De graven zijn allemaal bedekt. “Nu is echt iedereen hier gelijk”, schiet er door mijn hoofd.

Naast mij is er nog één man op het kerkhof. Hij heeft de sneeuw zojuist van het graf van een dierbare geveegd. Als ik langs hem loop, vraagt hij of ik iets zoek.

Ik vertel hem dat ik al gevonden heb wat ik zocht: een verstilde omgeving waar ik graag de rust even opzoek. De man vertelt dankbaar over zijn geliefden en loopt even samen met mij op. Dan zegt hij dat hij maar weer eens op huis aan gaat en zeggen we gedag.

Na een paar stappen kijkt hij even achterom en zegt: “Zorg dat je niet valt. Want je kunt hier zo een tijdje liggen”.

Met een meer dan grote glimlach vervolg ik mijn pad, op zoek naar mooie kiekjes tussen vriezen en dooien.

Een bijdrage van Marina Noordegraaf, Foto: Marina Noordegraaf

3 gedachten over “Tussen vriezen en dooien

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.